Γιατί φοβάμαι την εγκυμοσύνη και τον τοκετό;

Ποια είναι η εικόνα που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι για την εμπειρία της γέννας; Μα φυσικά ο φόβος, ο πόνος, το πόσο υποφέρει μια γυναίκα μέχρι να γεννήσει και το πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποβεί η διαδικασία.

Ο φόβος για τον τοκετό εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στις γυναίκες τα τελευταία χρόνια. Οι προγραμματισμένες καισαρικές αυξάνονται και οι γυναίκες φτάνουν όλο και πιο αποδυναμωμένες και φοβισμένες στον τοκετό.

Πως προκύπτει αυτή η αδυναμία της γυναίκας ξαφνικά;

Γιατί μας κάνουν να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε έτοιμες να γεννήσουμε, ότι δεν μπορούμε, ότι δεν ξέρουμε;

«Ο πόνος είναι ο σημαντικός άξονας στον οποίο στηρίζεται το κυρίαρχο αφήγημα που αφορά τον τοκετό. Ιστορικά ο πόνος χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο υποταγής και ελέγχου της γυναίκας» (Esther Vivas)

Η ιατρικοποίηση του τοκετού συμβάλει συχνά στην μαιευτική βία, μέσω πρακτικών και ιατρικών επεμβάσεων που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως ο φόβος και η αδυναμία που νιώθει μια γυναίκα δεν προέρχονται από την φυσική διαδικασία στην οποία μπαίνει το σώμα κατά τη διάρκεια του τοκετού αλλά από την μεταχείριση που δέχεται συχνά η γυναίκα εκείνες τις ώρες.

Η ενημέρωση γύρω από την φύση του τοκετού, η σύνδεση με το σώμα μας και τα μηνύματα που αυτό στέλνει μας δείχνουν τον δρόμο για να διεκδικήσουμε τον σεβασμό στη γέννα και στο νεογέννητο. Η έγκυος διαθέτει τους δικούς της μηχανισμούς προκειμένου να ανακουφίσει ή να διαχειριστεί τον πόνο. Ο τοκετός έχει σωματική αλλά και ψυχολογική διάσταση. Είναι πολύ σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη το περιβάλλον και η μεταχείριση της εγκύου.

Μπορώ να προετοιμαστώ για να μην βιώσω τον τοκετό σαν μια τραυματική εμπειρία!

Μια φίλη μου μαία με ρώτησε «Πως έχεις φανταστεί τον τοκετό σου;». Δεν μπορούσα να απαντήσω. Δεν είχα φανταστεί τίποτα. «Ο γιατρός μου» είπα δειλά, «θα με στηρίξει για ένα φυσικό τοκετό». «Και εσύ πως θα στηρίξεις τον εαυτό σου;» με ρώτησε πάλι. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ένιωθα πως δεν μπορώ να αποφασίσω τι θέλω γιατί δεν είχα τις κατάλληλες γνώσεις. Ένιωθα αποδυναμωμένη και αποκλεισμένη από το ίδιο μου το σώμα.

Ξεκίνησα συμβουλευτικές συνεδρίες με την μαία και παράλληλα ψυχοθεραπεία και συναντήσεις με μια ομάδα εγκύων και έτσι ξεκίνησα να γνωρίζω το σώμα μου, τις λειτουργίες του, συνδέθηκα με την δύναμη μου και έβαλα στόχο να είμαι πρωταγωνίστρια και όχι θεατής στον τοκετό μου. Ενημερώθηκα για το πως η εμπειρία του τοκετού μπορεί να επηρεάσει το αρχικό δέσιμο μεταξύ μητέρας και νεογέννητου και για το πως θα καταλάβω αν έχω επιλόχεια κατάθλιψη.

Το πιο σημαντικό όμως σε όλες αυτές τις συνεδρίες με τις μαίες και την ψυχοθεραπεύτρια μου ήταν να συνειδητοποιήσω πως έχω επιλογές, πως μπορώ να αποφασίσω τι θέλω και με ποιον θα συνεργαστώ και χρειάζεται να πάρω την ευθύνη για αυτό.