Yin Yoga και Ψυχοθεραπεία
Γνωρίζουμε όλοι πως το να χαλαρώσει κάποιος δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.
Πόσες φορές δεν συνειδητοποιούμε πως πρέπει να σταματήσουμε αυτό που κάνουμε και να πάρουμε μια ανάσα. Κι όμως, το προσπερνάμε και συνεχίζουμε να υπεραπασχολούμε τον εαυτό μας. Γιατί λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Γιατί κάτι που είναι εύκολο μοιάζει τελικά τόσο δύσκολο;
Κατά την πρακτική της Yin Yoga δημιουργούμε ένα ευχάριστο και ασφαλές περιβάλλον ώστε να παρατηρήσουμε τι μας συμβαίνει σωματικά και συναισθηματικά.
«Το να χαλαρώνω με κάνει νευρικό»
Η μέθοδος
Κατά το πρώτο μέρος της συνεδρίας δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην αναπνοή και οι αισθήσεις στρέφονται εσωτερικά. Αρχικά μπαίνουμε σε μια σωματική στάση και αφηνόμαστε σιωπηλά στην αίσθηση που μας δημιουργεί. Αλλάζουμε στάσεις και παραμένουμε για λίγα λεπτά σε κάθε μια από αυτές πραγματοποιώντας παθητική διάταση στο βαθύτερο συνδετικό ιστό, τους τένοντες, συνδέσμους, περιτονίες.
Οι στάσεις εκτελούνται στο έδαφος με την ελάχιστη συμμετοχή των μυών κι όπου χρειάζεται το σώμα υποστηρίζεται με βοηθήματα, όπως, τουβλάκια, ειδικά μαξιλάρια bolster και κουβέρτες.
Κατά το δεύτερο μέρος της συνεδρίας μοιραζόμαστε λεκτικά αυτό που βιώσαμε.
Tι να περιμένετε περίπου από μια συνεδρία μια ιδεα μεσα από τα λόγια μιας θεραπευόμενης:
Παρατηρώ τον τρόπο που αναπνέω. Είναι γρήγορος και θωρακικός. Η εισπνοή γίνεται μηχανικά και η εκπνοή είναι σαν να μην υπάρχει καθόλου. Αυτός ο τρόπος αναπνοής με απομακρύνει από το συναίσθημα μου.
Κάτι μέσα μου δε με αφήνει να χαλαρώσω τελείως και με διακόπτει. «Δεν είναι τώρα η ώρα, αργότερα, πρώτα πρέπει να κάνεις κάτι άλλο, δεν έχεις τελειώσει ακόμη. Μετά θα ξεκουραστείς». Ακούω αυτή την φωνή μέσα μου.
Θα ήθελα να μπορούσα να αφεθώ, να αφήσω το βάρος μου στη γη, να εκπνεύσω, να μην σκέφτομαι, να νιώσω πως όλα είναι εντάξει, να μην κάνω τίποτα. Να κοιτάξω τα σύννεφα και να γίνω σύννεφο, να ελαφρύνω, να ξεκουραστώ, να νιώσω πως η γη με στηρίζει και να αποκοιμηθώ στην αγκαλιά της.
Παρατηρώ εντάσεις στον αυχένα, στην πλάτη, στη μέση. Η ψυχοθεραπεύτρια μου λέει να στείλω εκεί την εισπνοή και εκπνοή. Αμέσως ανακουφίζομαι
Νιώθω πως πρέπει να προσπαθήσω, να βάλω πολύ δύναμη. Κάνοντας την άσκηση όμως ξανά και ξανά, αρχίζω να νιώθω πιο δυνατή και ενεργοποιημένη, χωρίς να σπαταλάω ενέργεια ή να υπερπροσπαθώ. Βάζω όση δύναμη χρειάζεται και μένω στο κέντρο μου.
Μαθαίνω να αποδέχομαι αυτό που είμαι. Ξέρω πια ποια είμαι. Μπορώ να αντέξω αυτό που γνωρίζω.
Με τον καιρό έχω την αίσθηση πως μπορώ να αφήσω το βάρος μου όποτε θέλω όπου και αν είμαι και η γη θα με υποστηρίξει. Αρκεί να της το ζητήσω. Νιώθω πως παίρνω κάτι χωρίς να προσπαθήσω. Παίρνω κάτι που μου δίνεται έτσι απλά, μου χαρίζεται. Η επαφή του σώματος μου με το πάτωμα με κάνει να φανταστώ πως ριζώνω και νιώθω ασφάλεια. Το σώμα μου μαλακώνει, κάποιοι μύες χαλαρώνουν και δεν βρίσκονται σε θέση επίθεσης αλλά γίνονται δεκτικοί.
Επανέρχομαι στο εδώ και τώρα. «Είμαστε εδώ μαζί», ψιθυρίζω και κοιτάω τον θεραπευτή μου.
Ιωάννα 38 ετών
Ψυχοθεραπεία
