Είναι το άγχος του παιδιού… το άγχος του γονέα;
Πολύ συχνά, ναι.
Όταν ο γονέας αγχώνεται μπροστά στο συναίσθημα του παιδιού, σπεύδει να το «διορθώσει». Όμως το παιδί χρειάζεται κάτι διαφορετικό: έναν ενήλικα που μπορεί να μείνει. Η αυτορρύθμιση μαθαίνεται μέσα από τη συν-ρύθμιση. Όταν το παιδί βιώνει ότι ο γονέας αντέχει το συναίσθημά του, μαθαίνει κι εκείνο να το αντέχει.
Τι μαθαίνουν τα παιδιά για τα συναισθήματα;
Πόσες φορές λέμε: «Μην κλαις.» «Μην θυμώνεις.» «Μην στεναχωριέσαι.» «Έλα, δεν είναι τίποτα.»
Με πρόθεση να προστατεύσουμε, συχνά ακυρώνουμε. Η θεωρία προσκόλλησης του John Bowlby εξηγεί ότι το παιδί μαθαίνει να ρυθμίζει το συναίσθημά του μέσα από τη ρυθμισμένη παρουσία του γονέα. Ο γονέας λειτουργεί ως εξωτερικός ρυθμιστής μέχρι το παιδί να αναπτύξει αυτορρύθμιση.
Σφάλμα: Η φόρμα επικοινωνίας δε βρέθηκε.
Ο Donald Winnicott περιέγραψε τον «αρκετά καλό γονέα» ως εκείνον που μπορεί να αντέξει το συναίσθημα του παιδιού χωρίς να το απορρίπτει. Αν ο γονέας δεν αντέχει το κλάμα, τον θυμό ή τη βαρεμάρα, το παιδί μαθαίνει ότι αυτά τα συναισθήματα είναι απαγορευμένα. Και τότε δεν τα επεξεργάζεται, τα μετατρέπει σε άγχος.
Τα παιδιά δεν ρυθμίζονται από τις συμβουλές μας. Ρυθμίζονται από το νευρικό μας σύστημα.
Αν σταματούσες να πολεμάς το άγχος, τι θα ανακάλυπτες;
Η θεραπευτική διαδικασία συχνά δεν ξεκινά με το «πώς θα φύγει το άγχος», αλλά με το: «Τι θέλει να μου δείξει;»
Πίσω από το άγχος μπορεί να υπάρχει:
- μια ανάγκη που δεν εκφράστηκε,
- ένα όριο που δεν μπήκε,
- μια απώλεια που δεν πενθήθηκε,
- •ένας θυμός που δεν επιτράπηκε.
Όταν μάθουμε να μένουμε στο συναίσθημα, το άγχος παύει να είναι εχθρός. Γίνεται μήνυμα. Και τότε αρχίζει η πραγματική ανθεκτικότητα.
Ψυχοθεραπεία
Σφάλμα: Η φόρμα επικοινωνίας δε βρέθηκε.
